آیا تزریق لطیفه های موهن ، به بدنه ی اجتماع  آنهم با این دستاویز كه قصد                        

اهانت به هیچ عقیده و نژادی نیست ، در عمل پاشیدن بذر كدورتها بر سرو روی مردم محسوب نمی شود ؟و آیا توجیه این موضوع كه لطیفه های مذكور صرفا جهت شادی وسرگرمی

بوده و سالهاست كه با فرهنگ ایرانی عجین شده  ، رافع تمامی مسوولیتهاست ؟

آیا نباید كمی بیشتر اندیشه كرد و زیربنایی ترین مصادیق را در مقابل مفاهیم مبتلا به نوشت ؟

و عالمانه به نقدوبررسی نشست ؟  پیام آوران الهی  اجماعا به  پندار و گفتار و كردار

 نیك تمسك می جویند تا به ذات اقدس الهی برسند ، امثال دكارت نیز برروی زمین  بودن را ، در

وادی فریاد تجربه می كنند...ما چه می كنیم؟ آیا هیچ اندیشیده ایم كه نادیده انگاشتن حرمتها

  موجد چه تبعات ناخوشایندی ، لااقل در بطن اجتماع خواهد بود ؟ حریم خصوصی افراد باارزش

است اما وقتی وجهه ی اجتماعی یافت چه توجیهی خواهد داشت ؟ چرا بایستی اجازه بدهیم

در مكانهای عمومی همچون مجالس جشن وسرور كه نمادی از فرهنگ با مسمای ایرانی

است دوبارگی تاسف ها آنهم بنام مزاح متبلور شوند ؟ آیا اصفهانی ها ، قزوینی ها ، رشتی ها

كرد ها  ، لر ها ، ترك ( آذری) ها در زمره ی ملتهای با فرهنگ این مرزو بوم نیستند ؟پس

چرا بجای تكرار درد زمینه ای ایجاد نمی كنیم كه مردم به ریشه ی چنین مطالبی كه آگاهانه

یا نا آگاهانه بسان ضدارزشی بدنه ی فرهنگی مارا تهدید می كنند بیندیشند ودر صدد راه كار

و جایگزین باشند ؟ و به دگرگونی و اصلاح چنین موضوعاتی فكر كنند ؟ چرا اندیشمندان  ، شعرا

نویسندگان ، ارباب جراید ، وب لاگ نویسان ودریك كلام اهالی قلم در مقابل چنین پدیده ی

نا مباركی سالهاست سكوت كرده اند ؟ درپایان امید است نمایندگان محترم مجلس شورای

اسلامی در اقدامی فرهنگی مراتب را به صورت طرحی در كمیسیونهای ذیربط ارایه بدهند تا

با بررسی و كارشناسی های مستمر وریشه ای ( با لحاظ جنبه ی اجتماعی امر ) با تصویب قانونی یكبار برای همیشه در جهت فرهنگسازی و پیشگیری چنین معضلی گام بگذارند و به نویسندگان و صاحبان اندیشه نیز اجازه بدهند در چارچوب قانون مذكور بهترین راه كارها را جهت تنظیم آیین نامه ها ودستورالعملعای اجرایی پیشنهاد بدهند و بدین وسیله همگان در مسیر

ارتقای سطوح فكری و اعتلای فرهنگ باستانی ایران زمین حركت كنند.

افتخار ما ایرانی است لبریز عشق

وطلوعی  فراسوی سبزینه ی شعور

و تبلور فریاد درخت ....

پاینده باد انسانیت .

دل نوشته های  یك ایرانی كوچك : سامرند .داودی

نوشته شده در شنبه 5 آذر 1384 و 11:11 ق.ظ توسط سامرند داودی

ویرایش شده در دوشنبه 7 آذر 1384 و 09:11 ق.ظ