ووتم :

« خوزگه ، یه كه م بنه مای گشت یاساكانی جیهان ، بووژاندنه وه  ی

ئاواته خنكاوه كان بوایه!»

ووتی :

« تا مه به ستت له ئاواته خنكاوه كان چ بی؟ »

ووتم:

« پیویست ناكا قوولی بو بچی  »

ووتی:

« كه وابوو  یه كه م سو نگه ی خنكان بو خوتی ! »

برگردان به شیرین پارسی:

گفتم : ای كاش نخستین اصل قانون های مكتوب

جهان شكوفایی آرزوهای نادیده بود.

گفت : تا منظورت از آن آرزوها چه باشد.

گفتم : لزومی ندارد اینگونه ژرفا اندیش باشی.

گفت : پس معلوم شد كه نخستین سبب نادیده انگاری

خودت هستی !

نوشته ی سامرند...

نوشته شده در شنبه 22 بهمن 1384 و 05:02 ق.ظ توسط سامرند داودی

ویرایش شده در شنبه 22 بهمن 1384 و 05:02 ق.ظ